Twee minuten in het donker: artsen behandelen patiënten met telefoonlicht

Twee minuten duisternis kunnen genoeg zijn om de normale werking van een ziekenhuis te veranderen in een verontrustende noodsituatie. Een recente stroomstoring in het Sadar Hospital in Sasaram, in de Indiase deelstaat Bihar, werd op 8 augustus 2026 publiek bekend. Artsen en verpleegkundigen waren bezig patiënten te behandelen toen de spoedafdeling plotseling in het donker kwam te zitten. In plaats van normale verlichting of een noodstroomvoorziening die onmiddellijk overnam, moesten zij tijdelijk de zaklampfunctie van hun mobiele telefoons gebruiken.

Video's uit het ziekenhuis verspreidden zich kort daarna via sociale media. Daarop is te zien hoe medisch personeel patiënten onderzoekt en verzorgt in slecht verlichte ruimtes. De beelden leidden snel tot kritiek, want juist een spoedafdeling is een plek waar de elektriciteit niet zomaar mag uitvallen. Verlichting, bewakingsapparatuur, zuurstofsystemen, communicatie en andere medische techniek kunnen allemaal afhankelijk zijn van een stabiele stroomvoorziening.

Extra opvallend is dat het ziekenhuis volgens India Today beschikt over een eigen transformator, generatoren en andere noodstroomsystemen. Die infrastructuur is juist bedoeld om te voorkomen dat een gewone elektrische storing direct de kritieke ziekenhuiszorg raakt. Toch werd de spoedafdeling donker.

De districtsbestuurder van Rohtas, Deepak Kumar Mishra, verklaarde dat uit een eerste onderzoek bleek dat waarschijnlijk een installatieautomaat, een MCB, was uitgeschakeld. Daardoor zou de stroom ongeveer twee minuten zijn onderbroken. De autoriteiten benadrukken daarom dat het geen langdurige blackout was. Maar juist die korte duur maakt het incident interessant: in kritieke infrastructuur kunnen enkele minuten, of zelfs enkele seconden, voldoende zijn om processen te onderbreken en personeel tot improvisatie te dwingen.

Een onderzoek moet nu duidelijk maken waarom de aanwezige back-upsystemen de storing niet zo konden opvangen dat de spoedafdeling normaal bleef functioneren. De autoriteiten willen nagaan of technische defecten, onderhoudsproblemen of organisatorische fouten een rol speelden. Verdere maatregelen zullen afhangen van de uitkomsten. Tot die tijd blijft een ongemakkelijke vraag bestaan: waarom konden meerdere geplande beschermingslagen blijkbaar niet voorkomen dat medisch personeel op zo'n gevoelige afdeling persoonlijke mobiele telefoons als lichtbron moest gebruiken?

Het incident in Sasaram was geen enorme landelijke blackout en trof geen miljoenen huishoudens. Toch laat het bijzonder duidelijk zien waar het bij stroomuitval werkelijk om draait. Niet alleen het aantal getroffen mensen of de duur van de storing telt. Ook is van belang wat er precies op dat moment zonder stroom komt te zitten.

In een woonkamer zijn twee minuten zonder elektriciteit meestal alleen vervelend. Op een spoedafdeling kunnen dezelfde twee minuten plotseling erg lang duren. Als artsen hun telefoon moeten pakken om patiënten überhaupt te kunnen zien, wordt een kleine technische storing direct een veiligheidskwestie.

De les voor blackoutvoorbereiding is duidelijk: noodstroomsystemen moeten niet alleen aanwezig zijn. Ze moeten regelmatig worden getest, automatisch overnemen en ook onder realistische omstandigheden werken. Een batterij in de kast, een generator in de kelder of een UPS naast belangrijke apparatuur biedt alleen echte bescherming als de hele keten op het beslissende moment functioneert.

Sasaram laat daarmee op kleine schaal zien wat bij grotere blackouts overal kan gebeuren: technologie kan aanwezig zijn en plannen kunnen klaarliggen, maar uiteindelijk bepaalt de betrouwbaarheid van de laatste veiligheidslaag wat er gebeurt.

Bron: India Today, 8 augustus 2026; District Rohtas, Government of Bihar.